Erkennen is niet alleen een proces van bewustwording, maar ook een fundamentele stap in persoonlijke en professionele groei. Tijdens het hardlopen zonder muziek orden ik mijn gedachten en ontstaat ruimte om te reflecteren. Het opschrijven hiervan biedt structuur en helpt om gedrag en gevoel te erkennen, zodat nieuwe keuzes kunnen worden gemaakt.
Mijn opvoeding was bescheiden en door judo heb ik het zelfvertrouwen ontwikkeld om mijn gedachten open te delen.
Metaforisch gezien loop ik nu de rondjes die ik als trainer zo vaak aan mijn selecties opdraag. Zelf ervaren wat ik van hen vraag, maakt mij bewuster en empathischer. Zo combineer ik de inzichten van vroeger met de kennis van nu en kijk ik met een frisse blik naar het judo in Nederland.
‘Erkennen’ is het sleutelwoord dat steeds terugkomt wanneer ik nadenk over de toekomst van judo in Nederland. Samen met een groep betrokkenen onderzoeken we of een nieuwe competitievorm of structuur ontwikkeld kan worden. Ons doel is om tot een aanbeveling te komen die het judo in Nederland verder brengt. Erkenning gaat verder dan alleen beleid en structuur; het betekent dat we iedereen die zich inzet voor de sport – trainers, scheidsrechters, vrijwilligers – zien en waarderen. Afgelopen donderdag werd dit weer duidelijk toen drie medewerkers van mij vroeg in de ochtend vertrokken naar Denemarken om jonge talenten te begeleiden. Ze namen extra verantwoordelijkheden op zich en moesten hun uren laten opvangen binnen het team. Die inzet verdient erkenning.
Ook de scheidsrechters verdienen onze waardering. Velen van hen reizen internationaal, nemen vrije dagen op of maken overuren om hun taken te vervullen. Daarna zitten ze op maandagavond weer achter de computer om beleid te schrijven of toekomstige scheidsrechters te begeleiden. Dit geldt voor alle vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten voor onze sport.
Recent spraken vijf collega’s mij aan over hun positieve kijk op het judo in Nederland. Niet alleen op het gebied van topsport heerst een goede sfeer, ook de raadscommissie is actief, er worden mooie workshops georganiseerd, het bestuur is zichtbaarder en het online platform voor scheidsrechters draait goed. Dit zijn allemaal signalen dat we de juiste richting op gaan.
Toch moeten we erkennen dat het niet altijd goed is gegaan. We hebben elkaar soms pijn gedaan om niets, waardoor liefhebbers zijn afgehaakt of hun passie op een laag pitje is komen te staan. Dat is jammer en verdrietig voor de sport. Maar door dit te erkennen, kunnen we samen werken aan herstel en groei.
Erkenning betekent ook toegeven dat er nu leiderschap is, dat er visie en doelen zijn. Dat dit misschien niet voor iedereen hetzelfde gevoel oproept, is begrijpelijk. Maar als we ons eigen gevoel erkennen en trouw blijven aan onszelf en de judo-community, kunnen we bouwen aan iets heel moois: een toekomst waarin judo weer volop bloeit in Nederland.
